En “Segredos enterrados” mergullámonos nunha noite que debería ser solemne: o velorio dun home. Mais moi pronto entendemos que aquí nada é o que parece. Unha viúva, as suas irmás, a criada e o seu marido, cargadas de pasado, de silencios e de feridas mal pechadas, xúntanse arredor dun cadaleito e, entre rezos, cantos e carameliños, comezan a saír á luz verdades que levan décadas agochadas.
Como director, o que máis me interesa desta obra é o seu humor negro feroz, ese que fai rir e ao mesmo tempo incomoda, porque nos obriga a mirar de fronte a miseria humana: a envexa, os rancores, as frustracións e as pequenas vinganzas cotiás. Cada personaxe constrúe o seu propio relato dos feitos, todos cheos de mentiras piadosas, medias verdades e autoenganos, ata que a situación se volve insostible e todo estoupa.
O velorio convértese así nun espazo onde se mesturan o grotesco e o tenro, o absurdo e o tráxico. O público asiste a unha especie de sainete macabro no que as confesións máis brutais aparecen envoltas en chistes, retrancas e situacións ridículas. Rimos, si, pero rimos con certo mal corpo, porque recoñecemos neses personaxes algo moi humano: o medo á soidade, á morte e a que a nosa vida non significase nada.
Nesta posta en escena quero potenciar precisamente iso: o contraste entre a aparente normalidade da situación e a barbaridade do que se di e do que se cala. Segredos enterrados é unha comedia negra sobre como as mentiras sosteñen as nosas relacións… ata que xa non poden máis.
